Sedes ad Cyprias Venus Cuarto sistema asclepiadeo (formado por un asclepiadeo en los versos pares y in gliconio en los impares) Sedes ad Cyprias Venus, cui centum redolent usque calentia thure altaria sacro, sertis vincta comas, nuda agitans choros gaudebat, cum puer appulit, depromptis iaculis e pharetra aureis, depromptis quoque plumbeis, queis terras violens subdit et aequora, queis caeleste sibi genus. Tum mater,miserans terrigenum simul divorumque vicem, prior demulcens leviter caesariem auream melliti pueri,incipit: «Heu, nate, usque adeo flagitis eris istis insatiabilis? Non tantum ut miserum perditum eas genus humanum, excrucians modis indignis homines,verum etiam deos ausis stringere spicula? Impulsu Altitonans saepe tuo induit quam turpem deo imaginem! Nunc taurus nivea conspicuus nota frontem,caetera candidus, imber nunc liquido virgineum aureus fluxu per gremium micat. Lunam per tacitum saepe silentium saxis sub Iove Latmiis sopiti rapidis ignibus excitam caeli culmine devocas. Cessare ad Clymenem crinigerum facis Phoebum, qui quasi negligens terris officium solvere debitum, auriga est habitus piger. In me si sceleris quid meditabere matrem, ut mos tibi, perfide, est, non aegre aut graviter perpetiar modo figas nequitiis modum. Sed quid, cum dominam figere Dindymi laetaris, tibi vis, puer? Longaeva atque parens paene deum omnium cum sit nec ioco idonea, illam caecus eo perpulit at furor Attyn perdite ut arserit. Cumque ignes penitus viscera permeent, iunctis vecta leonibus Idae per nemorum saxa virentium fertur, quam volitans cohors recta consequitur parsque micantibus palmis tympana verberat ingentique sonat voce nemus virens cunctorumque simul fera insanum rabies pectus agit. Proin [………………………………………………] mater cuncta timens (omen inane sit!) tristi discrucior metu ne forte Cybele, si resipiscat aut haec pergat potius suo insanire modo, saeva leonibus te natum tenerum imperet se coram ut lacerent namque erit aut sui vindexaut animi impotens». «Praesenti esto animo, mater», ait puer, «nec te sollicitet metus, mitescunt adeo namque mihi feri isti, quos metuis, iuba ut prensa ritu equitis non trepide insidens tergis hos agitem vagus; caudis incipiunt, auribus et mihi adblandirier interim, dumque ori digitos dumque manum insero, reddunt innocuam mihi. Postremo, quid ego pecco tibi aut aliis cum res sedulus offero pulchras ante oculos monstroque lucidis pictas usque coloribus? Vos iam desinite aut appetere omnia haec aut sic obiicere id mihi. Num vis, mater, uti Mars tuus haud te amet posthac, nec redames eum? Natus sum atque potens; impera et obsequar». «Nulla ut non superans, puer, in re es, quin celeri bile etiam tumes, nostro haud subtrahe te, puer, amplexu; peto nil praeter id amplius.»