Εἰς Ἱερώνυμον, τὸν Σερίπανδον Εἶ μάλ᾿ εὐδαίμων Σερίπανδε, κόσμου ὅς μεμισηκὼς θόρυβον κακίστου, εὐσεβῆ πρόφρων μοναχῶν σεβαστῶν τὸν βίον εἵλου. Θεῖά σοι μέλλει ὅπου, ἀσφαλείας μεστὰ, παντοίαις νοὸς ἠδὲ πλήρη Χαρμοναῖς. ζηλοῖς πατέρων παλαιῶν σέμνια τ᾿ ἤθη. Ἐσσὶ θρησκείας παράδηγμ᾿ ἀληθοῦς. εὐσεβὴς, ἁγνὸς, καθαρὸς θ᾿ ὑπάρχει σοὶ βίος. ψυχὴ ὁσίη, σοφή τε κηλίδος ἐκτός. Νῦν λύπας παύη τόπος εὐάρεστος [debería ser παύει] οὗτος, ὃν ναίης, σέο καὶ μερίμνας ἡπιᾷ, ὅς σοι μοναχῶν διδοῦσι πράγματα πολλῶν. Ἀξίως ἔνθεν λιβυκοῦ γέροντος συλλογὴν πᾶσαν φρόνιμος διοικεῖς νῦν ἀπών. ἧ τοὺς κανόνας προτάττεις νεύματι μούνῳ. Ὧδε σύντριψον. προκαλεῖ γλυκεῖα πατρίς, ἡ σειρὴν γλαφυρὰ. παρόντος σεῖο, καμπανῶν ἱλαρῶς γελῶσι πάντα τὰ φῦλα. ἥδεται πατρὸς πολιοῦ Σεβήθου ῥεῦμα, καὶ βουνοί, ποταμοὶ σὺν ὕλαις, καὶ χορὸς νυμηῶν θαλερῶν, γλύκιστος παυσιλυπός τε. ἠ δ᾿ ἐγὼ εὐφραίνων πάλομαι μάλιστα ἡδέως γὰρ μου ὁράεις πρόσωπον. καὶ με σῇ κνήμῃ κατέχειν ἄνολβον ἀξιόης δή. Ἐσσί μοι Φοῖβος Σερίπανδε μοῦνος. εἴμι σου χωρὶς ζοφερὸς κ᾿ ἀφεγγής, σῆς γὰρ οἱ πυρσοὶ ἀρετῆς ἀμώμου φῶς μοι ἱᾶσιν. Εἶθε προσθεῖεν μάκαρες πάνολβον σοὶ βίον. ζῶν γὰρ γέρης εἶ μέγιστον πᾶσι σπουδαίοις, κ᾿ ἀθρόος βοηθός, ὢν φιλόμουσος.